سرکوب اشتها: برخی پپتیدها (مانند آنالوگ های GLP-1) بر روی گیرنده های مغز و دستگاه گوارش عمل می کنند تا تخلیه معده را کند کرده و احساس گرسنگی را کاهش دهند و در نتیجه به طور طبیعی شما را به مصرف کمتر غذا تشویق می کنند.

ارتقاء متابولیسم چربی: برخی از پپتیدها آنزیم های لیپولیتیک را فعال می کنند، تجزیه تری گلیسیرید را به اسیدهای چرب تسریع می کنند و به بدن در سوزاندن چربی های ذخیره شده کمک می کنند.

افزایش مصرف انرژی: برای مثال، پپتیدهای خاص ممکن است نرخ متابولیک پایه - را با تحریک گرمازایی در بافت چربی قهوه‌ای - افزایش دهند، هرچند تحقیقات بیشتری برای تأیید کامل این اثرات در انسان مورد نیاز است.

بهبود خلق و خو و حساسیت به انسولین: پپتیدهای طبیعی - مانند اندورفین - می‌توانند استرس را کاهش دهند و غذا خوردن احساسی را مهار کنند، در حالی که سطح گلوکز خون را نیز تنظیم می‌کنند تا به طور غیرمستقیم سنتز چربی را کاهش دهند.